Η απώλεια κατοικίδιου μπορεί να προκαλέσει σοβαρό και παρατεταμένο πένθος

Η απώλεια ενός κατοικίδιου ζώου μπορεί να οδηγήσει σε παρατεταμένη διαταραχή πένθους, συγκρίσιμη σε βαρύτητα με την απώλεια ενός κοντινού ανθρώπου.

Η παρατεταμένη διαταραχή πένθους είναι μια ψυχική κατάσταση που μπορεί να διαρκέσει μήνες ή ακόμη και χρόνια. Συνοδεύεται από έντονη νοσταλγία, την αίσθηση απώλειας μέρους του εαυτού, απάθεια, κοινωνική απομόνωση και δυσκολίες στην καθημερινή ζωή.

Η μελέτη βασίστηκε σε έρευνα με 975 ενήλικες στο Ηνωμένο Βασίλειο. Διαπιστώθηκε ότι το 7,5% των ατόμων που έχασαν κατοικίδιο πληρούσαν τα κλινικά κριτήρια παρατεταμένης διαταραχής πένθους. Το ποσοστό αυτό ήταν περίπου το ίδιο με εκείνο των ατόμων που έχασαν στενό φίλο και μόνο ελαφρώς χαμηλότερο από την απώλεια αδελφού, αδελφής ή συντρόφου.

Υψηλότερα ποσοστά της διαταραχής καταγράφηκαν μόνο μετά τον θάνατο γονέων (11,2%) και παιδιών (21,3%). Παράλληλα, περίπου το 20% των ερωτηθέντων που είχαν βιώσει την απώλεια τόσο ανθρώπου όσο και ζώου παραδέχθηκαν ότι η απώλεια του κατοικίδιου ήταν γι’ αυτούς πιο δύσκολη.

Οι συγγραφείς της μελέτης τονίζουν ότι, παρά τη διαδεδομένη αντίληψη πως «το πένθος για ένα ζώο είναι λιγότερο σοβαρό», οι ψυχολογικές εκδηλώσεις αυτού του πένθους συμπίπτουν πλήρως με τις αντιδράσεις στον θάνατο ενός ανθρώπου.

Ο επικεφαλής της μελέτης, καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Maynooth (Ιρλανδία) Philip Hyland, δήλωσε ότι τα ευρήματα θέτουν υπό αμφισβήτηση τις υφιστάμενες διαγνωστικές προσεγγίσεις. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι τρέχουσες κλινικές οδηγίες δεν επιτρέπουν τη διάγνωση παρατεταμένης διαταραχής πένθους μετά τον θάνατο ζώου, κάτι που χαρακτήρισε επιστημονικά αβάσιμο και μη ευαίσθητο απέναντι στις πραγματικές εμπειρίες των ανθρώπων.

Ο Hyland τόνισε ότι ο αποκλεισμός της απώλειας κατοικίδιου από τα διαγνωστικά κριτήρια δεν αντικατοπτρίζει ούτε την ψυχολογική ούτε την εξελικτική πραγματικότητα και απαιτεί αναθεώρηση.